บทที่ 6 ชื่อของคนที่ยังอยู่

ภูเมืองลดโทรศัพท์ลงเมื่อสายตัด

เมย์ยังยืนอยู่หน้าประตู เธอลังเล ก่อนเดินกลับมา

“หมอไม่ได้เป็นคนร้องไห้ง่ายนะคะ”

เขาเงยหน้า

“หนูไม่รู้ว่าพี่ญาพูดอะไรทั้งหมด แต่สารวัตรควรถามหมอเอง อย่าถามผ่านใครอีกเลยค่ะ”

ภูเมืองพยักหน้าช้า ๆ

“ขอบคุณที่บอก”

เขารอจนเมย์ออกไป แล้วส่งข้อความใหม่

ผมไม่ได้ให้พิชญาไปหาหมอ และไม่ได้คบกับเขา เรื่องเมื่อคืนผมพูดไม่ดีเอง ขอโทษครับ ถ้าหมอพร้อม ผมอยากฟังว่าเกิดอะไรขึ้น

ครั้งนี้เขาไม่โทรซ้ำ

นวลละอออ่านข้อความขณะนนท์นั่งตรวจรายการภาพอยู่ฝั่งตรงข้าม

คำว่า ไม่ได้คบ ทำให้เธออ่านประโยคทั้งหมดอีกครั้ง

“มีอะไรหรือครับ”

เธอส่ายหน้า ก่อนเปลี่ยนเป็นพยักหน้าเล็กน้อย

“สารวัตรส่งข้อความมาอธิบาย”

มือของนนท์หยุดบนกระดาษเพียงครู่เดียว

“หมออยากคุยกับเขาไหม”

“ยังไม่รู้ค่ะ”

เธอเปิดข้อความของพิชญาเทียบกัน ทั้งสองคนกำลังเล่าเรื่องเดียวกันด้วยความหมายคนละอย่าง

เธอควรโล่งใจ แต่กลับรู้สึกเหนื่อยขึ้นมาอีก

“ถ้าฉันเข้าใจผิดจริง ทำไมต้องมีคนมาบอกฉันแบบนั้นด้วย”

นนท์วางปากกา

“ผมตอบแทนเขาไม่ได้ครับ แต่เรื่องที่หมอเสียใจ มันเกิดขึ้นแล้ว จะยังไม่พร้อมหายโกรธก็ได้”

เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า

นนท์ก้มตรวจงานต่อ เขาอยากเป็นคนที่เธอเลือก แต่ไม่อยากให้เธอเลือกเพราะได้รับข้อมูลผิด

ถึงคิดอย่างนั้น ความหวังที่เพิ่งมีขึ้นมาก็ยังเจ็บเมื่อเห็นชื่อภูเมืองบนหน้าจอของเธอ

บ่ายนั้น ทีมสืบสวนส่งภาพจากโรงพยาบาลแห่งที่สองมาให้ตรวจประกอบ

เป็นภาพกล้องบริเวณรับบริการในวันที่ประวัติระบุว่ามีการมารักษา ตำรวจขอเก็บข้อมูลไว้ทันก่อนระบบบันทึกทับ

ชายสวมหน้ากากยื่นเอกสารที่เคาน์เตอร์

นวลละออเรียกนนท์มาดูด้วยกัน

“อย่าเพิ่งขยายค่ะ ขอเล่นต่อก่อน”

ชายคนนั้นรับเอกสารคืน แล้วหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋า มือซ้ายโผล่ออกมาพ้นแขนเสื้อ

นนท์หยุดภาพ

เห็นนิ้วหัวแม่มือซ้ายแยกจากฝ่ามือขณะเขาจับโทรศัพท์

นวลละออขยับเข้าใกล้จอ

“ต้องขอให้ตรวจต้นฉบับกับลำดับภาพต่อค่ะ แต่ถ้ามือนี้เป็นของคนที่มารับบริการจริง ก็ไม่ตรงกับร่างวีระชัย”

เธอโทรหาภูเมือง เขารับก่อนเสียงเรียกครั้งที่ 2 จบ

“ผมกำลังดูอยู่เหมือนกันครับ”

“อย่าเพิ่งใช้ใบหน้ายืนยันนะคะ ภาพไม่ชัดและมีหน้ากาก แต่ลักษณะมือเป็นข้อขัดแย้งที่ต้องตาม”

“ครับ ผมให้ตรวจว่าเจ้าหน้าที่ผูกการรับบริการครั้งนี้กับชื่อวีระชัยอย่างไร ใช้เอกสารอะไร และใครเป็นคนตรวจ”

เธอเงียบไปนิดหนึ่ง แล้วพูดว่า

“ถ้าคุณมาที่โรงพยาบาล เราดูเอกสารด้วยกันได้ค่ะ”

ภูเมืองมองนาฬิกา

“ผมไปครับ”

เขามาถึงพร้อมสำเนาคำให้การเพิ่มเติมของหญิงที่แอบอ้างเป็นภรรยา

ตำรวจพบลูกของเธอแล้ว เด็กอยู่กับญาติและปลอดภัย ส่วนเหตุที่เธอยอมทำตามคำสั่ง เพราะผู้ขู่ส่งภาพเด็กหน้าโรงเรียนมาให้

“ทีมกำลังตามว่าใครถ่ายและส่งจากไหนครับ”

นวลละออรับเอกสารไปอ่าน

ภูเมืองนั่งฝั่งตรงข้าม นนท์อยู่ข้างจอคอมพิวเตอร์ ไม่มีใครกล่าวถึงเรื่องเมื่อเช้า

“อีกอย่างครับ” ภูเมืองเปิดแฟ้ม “ผู้หญิงคนนี้ยอมรับแล้วว่าใช้ชื่อคนตายตามคำสั่ง แต่ยังต้องพิสูจน์ว่าคนที่ถูกอ้างชื่อนั้นเสียชีวิตจริงเมื่อห้าปีก่อนหรือไม่”

“พี่ชายวีระชัยยืนยันจากอะไรคะ”

“เขาบอกว่าเคยไปงานศพ แต่ตอนนี้ยังมีแค่คำให้การ ผมให้ตามทะเบียนกับหลักฐานอื่นอยู่”

นวลละออวางปากกา

“ชื่อผู้ติดต่อฉุกเฉินในประวัติอีกชุดล่ะคะ”

ภูเมืองพลิกเอกสารไปเทียบ

ชื่อของหญิงที่พี่ชายอ้างว่าเสียชีวิตแล้ว ปรากฏอยู่ในช่องผู้ติดต่อฉุกเฉินของประวัติชุดที่ 2

ส่วนวันที่ปรับปรุงข้อมูลอยู่หลังเวลาที่เขาบอกว่าเธอตาย

นนท์เลื่อนเก้าอี้เข้ามา

“อาจเป็นข้อมูลเก่าที่ถูกคัดลอกมาก็ได้ใช่ไหมครับ”

“ได้ค่ะ” นวลละออตอบ “ต้องดูว่าปรับปรุงช่องไหน ใครเป็นคนให้ข้อมูล อย่าเพิ่งถือว่าทุกช่องถูกยืนยันใหม่วันนั้น”

ภูเมืองจดคำถามเพิ่ม

คราวนี้พวกเขามีสิ่งให้ตามมากกว่าชื่อซ้ำ 2 ชุด มีภาพคนที่นิ้วมือไม่ตรงกับศพ และชื่อผู้หญิงที่ยังปรากฏในชีวิตของวีระชัยหลังวันที่เธอควรตายไปแล้ว

นนท์ออกไปประสานขอสำเนาภาพ เหลือสองคนอยู่กับแฟ้มบนโต๊ะ

ภูเมืองมองถุงขนมที่ยังวางอยู่มุมเดิม

“ผมเห็นข้อความของผมหรือยัง”

นวลละออเงยหน้า เขารีบแก้

“ขอโทษครับ ผมหมายถึง…หมออ่านหรือยัง”

“อ่านแล้วค่ะ”

“ผมไม่ได้พูดเรื่องหมอกับนนท์ให้พิชญาฟัง”

เธอค่อย ๆ เปิดโทรศัพท์ แล้วเลื่อนข้อความของพิชญาให้เขาดู

ภูเมืองอ่านจนจบ สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยน

“ผมบอกเขาว่าอย่าเอาเรื่องส่วนตัวของผมมาพูดกับหมอ เขาเปลี่ยนเป็นว่าผมไม่อยากให้หมอลำบากใจ”

“แล้วคุณอยากให้ฉันเข้าใจยังไงคะ”

เขาเงียบไปก่อนตอบ

“ว่าผมอยากคุยกับหมอเอง และเรื่องเมื่อคืน ผมไม่ควรประชด”

นวลละออรับโทรศัพท์คืน

“ฉันไม่ได้โกรธแค่เรื่องคุณกับเธอค่ะ ฉันเสียใจที่คุณเห็นฉันอยู่กับนนท์ แล้วคิดว่าฉันไม่ต้องการคำอธิบายแล้ว”

ภูเมืองก้มมองมือตัวเอง

“ผมคิดไปเอง”

เธอพยักหน้า แต่ยังไม่ยิ้ม

เสียงเคาะประตูดังขึ้น นนท์กลับมาพร้อมโทรศัพท์ในมือ

“สารวัตรครับ ทีมฝากแจ้งว่าโรงพยาบาลติดต่อหมายเลขผู้ติดต่อฉุกเฉินในประวัติชุดที่ 2 แล้ว”

ภูเมืองเงยหน้า

“มีคนรับ?”

“ผู้หญิงครับ เธอถามว่าตำรวจพบวีระชัยแล้วหรือ”

นวลละออมองชื่อบนกระดาษ

นนท์พูดต่อ

“เธอบอกว่าจะยอมพบ แต่ขออย่างเดียว”

“อะไรครับ”

“อย่าให้พี่ชายวีระชัยรู้ว่าเธอยังอยู่”